این بنا که (در نخستین سالهای قرن نهم ه.ق در دوره تیموریان) با سبک معماری ایلخانی (دومین سبک از معماری آذری ) توسط سلسله خاندان خلج ساوه بر روی آثار قدیمی تربناگردیده،مدتها به عنوان دارالحکومه ساوه و  زرندیه مورد بهره برداری قرار می گرفت.

عمارت حاکم به عنوان یک بنای کوشک،قدیمی ترین بنای این مجموعه تاریخی(قلعه عبدالله آباد) می باشد.

این عمارت بنایی است با شکوه (تلفیقی از دو سبک معماری ایلخانی و صفوی) و دارای الحاقات وبازسازی هایی در دوره های صفویه،قاجار و پهلوی از نظر سازه و معماری بوده و مرمت عهد حاضر در دوره صفویه انجام شده است.

بنای اصلی عمارت در دوطبقه با زیر بنای ۵۳۰متر مربع شامل دو ایوان بلند(در ضلع شمالی و جنوبی)،چهارصفه(در مرکز) ،اتاقهای شاه نشین و اتاقهای الحاقی در دوره صفویه و گوشواره های ضلع جنوب غرب و جنوب شرق با مقرنس هایی زیبا،کاربندی،رسمی بندی و دیگر عناصر تزئینی که ضمن چشم نوازی در نوع خو نادر و بی نظیر می باشد و هنر ایرانی را به رخ می کشد.

وسعت  خانه عمارت حاکم  حدود ۷هزار متر مربع می باشد.